Το 1970, έγινε σ’ ένα μεγάλο εργοστάσιο ελαστικών στο Βέλγιο, μια “άγρια” απεργία, με πρωτοπορία τους εργάτες-μετανάστες. Στη συνέχεια κι αφού οι εργάτες κατάλαβαν πως η επιχείρηση δεν είχε καμμία πρόθεση να ικανοποιήσει τα αιτήματά τους, αποφάσισαν να καταλάβουν το εργοστάσιο. Στο τέλος, η επιχείρηση, με τη βοήθεια της αστυνομίας –και τις “πλάτες” των εργοπατέρων του συνδικάτου– πέταξε, με κάθε βία, τους απεργούς έξω από το εργοστάσιο. Ύστερα από δυο μέρες, ακολούθησαν οι “γνωστές” απολύσεις: 50 εργάτες, στην πλειοψηφία τους μετανάστες και μέλη της απεργιακής επιτροπής. Αυτά είναι τα γεγονότα που χρησιμοποίησα σαν αφετηρία στην Απεργία. Ο υπότιτλος: “η πάλη των τάξεων απ’ αυτούς που παλεύουν” μπήκε, γιατί το έργο είναι γραμμένο σα να το έχουν γράψει οι ίδιοι οι εργάτες, αναλύοντας και καταδείχνοντας με τον πιο απλό τρόπο, το πώς τους εκμεταλλεύεται και τους καταπιέζει το σύγχρονο βιομηχανικό κεφάλαιο.