Η Ζωή του Γαλιλαίου δεν είναι μόνο ένα από τα σημαντικότερα έργα του Μπρεχτ -από πολλούς θεωρείται το οικουμενικότερο- αλλά και εκείνο που ίσως έχει δημιουργήσει τα περισσότερα προβλήματα τόσο στους σκηνοθέτες όσο και στους θεωρητικούς του θεάτρου. Μια τεράστια βιβλιογραφία από μελετήματα ερευνητών του επικού θεάτρου ή συνεργατών του Μπρεχτ που παρακολουθούσαν τη διδασκαλία του, από κείμενα του ίδιου του Μπρεχτ, από ιστορικά ντοκουμέντα ή από αισθητικά και κοινωνικά δοκίμια γύρω από το έργο βρίσκεται στη διάθεση αυτού που θέλει να το μελετήσει. Σχεδόν όλοι οι συγγραφείς των παραπάνω θεωρητικών κειμένων καταλήγουν -άλλοι άμεσα, άλλοι έμμεσα- στο συμπέρασμα πως Η Ζωή του Γαλιλαίου κατέχει μια τελείως ιδιότυπη θέση στην μπρεχτική δραματουργία. Στο συμπέρασμα αυτό εξάλλου δεν είναι δύσκολο να καταλήξει και οποιοσδήποτε έχει ασχοληθεί με τον Μπρεχτ. Η ιδιοτυπία του Γαλιλαίου εκφράζεται στα δύο κύρια συστατικά του: την αισθητική του και τον κοινωνικό προβληματισμό του.