Πριν βάλετε το βιβλίο μου παρά πόδας, θα ήθελα ν’ απολογηθώ για τυχόν βέβαιες παραλείψεις μου πολλών λίγων ανθρώπων, που προσέφεραν και προσφέρουν και προσφέρονται καθημερινά στο νεοελληνικό θέατρο, αλλά δεν τους αναφέρω, άθελά μου ή ηθελημένα. Ιδιαίτερα δεν κάνω μνεία ονομάτων ζώντων κριτικών μας, πλην ενός. Το Νεοελληνικό θέατρο και πώς να το αποκτήσετε ξεκίνησε ως ένα, το πολύ δύο άρθρα, αλλά μετά συνεχίσθηκε “σχινοτεχνώς”, σαν δύο, τρεις, τέσσερις ή πέντε ζύθοι κι απέ περισσότερα ουζάκια. Ο πολυλογικός οίστρος του οφείλεται στο εν εκκολάψει θέατρο: “Το νέο”. Ένα νέο βασισμένο στην παληάν αρχή: “Δεν υπάρχει θέατρο σε μια χώρα, όταν η χώρα αυτή δεν έχει τους δικούς της συγγραφείς”, ή, όπως λέει ο λαός μας, νόντσε φούμο σέντσα φουόκο.