Αν υποθέσουμε πως το έργο τούτο γίνεται την επαύριο της έκρηξης μια υδρογονοβόμβας χιλίων μεγατόνων, οι λέξεις δεν έχουν πια καμιά σημασία. Τέλος κι αρχή δεν υπάρχει. Χρόνος και χώρος κρατάνε χέρι χέρι. Αυτό που υπάρχει είναι το υπάρχον. Είναι ένας κόσμος όχι τέλειας ερημιάς, αλλά βαθιάς και καθολικής αλλοίωσης. Πρόσωπα, πράγματα, γεγονότα, παρουσιάζουν μιαν όψη που δεν ανήκει στη τραγωδία, αλλά ούτε και στην κωμωδία, στη φάρσα, στη σάτιρα, ή στον ονειρικό εφιάλτη. Αν θέλουμε να το καθορίσουμε ή να το ονομάσουμε θα πρέπει να παραδεχτούμε πως είναι κάτι που δεν πήρε το οριστικό του σχήμα και τ’ όνομά του. Είναι όμως ένας κόσμος που παίζεται τραγικά ή κωμικά, πραγματικά ή ονειρικά, αδιάφορο, αφού η τραγωδία μπορεί να είναι και να παίζεται κωμικά, και η κωμωδία τραγικά. Και ο κόσμος να έχει το πρόσωπο του κενού, αλλά μολοντούτο να είναι κόσμος, γιατί η μόνη σημασία που απομένει, ύστερ’ από το σβήσιμο της λαμπάδας, δεν είναι άλλη απ’ αυτό τούτο το παιχνίδι της ζωής.