Όλα ξεκίνησαν από μια ιδέα συνεργασίας, να γράψουμε ένα έργο για μια πρωταγωνίστρια. Περάσαμε πολλά ξενύχτια… Ένα χάραμα στη Θεσσαλονίκη έμελλε να είναι αυτό που θα μας έδειχνε επιτέλους το δρόμο. Η πρόταση ήρθε από έναν φίλο μας: “Το βρήκα. Θα γράψετε ένα δικό σας έργο γι’ αυτόν τον δημιουργικό γρίφο που βιώνετε δύο μήνες τώρα: δύο συγγραφείς ψάχνουν έργο για μια πρωταγωνίστρια!”… Ήταν ακριβώς αυτό που χρειαζόμασταν.
Το μουδιασμένο μυαλό ξαφνικά άνοιξε τις πόρτες του και ξεχύθηκαν μέσα χιλιάδες ιδέες, ήρωες, καταστάσεις αστείες, τραγικές, αληθινές, σουρεαλιστικές, φάρσες, σχέσεις και άλλα. Ξαφνικά όλα γύρω μας μύριζαν μόνο θέατρο.
Σε λίγες εβδομάδες το πρώτο σκαρίφημα ήταν έτοιμο. Ήταν η ώρα της γιορτής: το γράψιμο. Μια γιορτή που θα έρχονταν όλοι οι ήρωες για να τους μπλέξουμε σε μια περιπέτεια. Μια γιορτή, που στη γενεσιουργή της ιδέα είχε τη λαχτάρα μας γι’ αυτό που αγαπάμε, την κωμωδία, τη ζωή, την τέχνη, το πώς όλα ενώνονται με τη φαντασία, το πώς όλα είναι Ζωή και πώς όλα μπορεί να τα δει από το δικό της ξεχωριστό πρίσμα η Τέχνη. Δραματολογικός “Σύμβουλος” σ’ αυτό το ταξίδι μας και επίσημος καλεσμένος στη γιορτή μας, ο Λ. Πιραντέλο και τα έργα του “Απόψε αυτοσχεδιάζουμε” και “Έξι πρόσωπα ζητούν συγγραφέα”.
Έπειτα από τρεις μήνες, η οθόνη του υπολογιστή ήταν γεμάτη από μια κωμωδία για τα παρασκήνια του θεάτρου και της ζωής, όπου ο καθένας μας γι’ άλλα ψάχνει, άλλα θέλει πραγματικά, και άλλα -τελείως όμως- τον βρίσκουνε. Για τις ανθρώπινες σχέσεις που βρίσκονται σε ασυμφωνία και διαρκή ρευστότητα.
Εξάλλου, “το θέατρο δεν είναι φώτα – δεν είναι σκηνικό – είναι οι άνθρωποι – εσείς κι εγώ”.