Στη μέση της σκηνής μια πολυθρόνα για γυναικολογικές εξετάσεις. Είναι παλιά, το άσπρο χρώμα της έχει ξεθωριάσει και τόπους-τόπους φαίνεται το σκουριασμένο μέταλο. Τα λουριά, που μ’ αυτά δένουν τα πόδια και τα χέρια της γυναίκας που εξετάζεται, κρέμοντα σαν ψόφια κοράκια. Η θέα της δημιουργεί την αίσθηση βρώμας και λιγδας. Είναι αναγκαίο να εντυπωθεί στον θεατή αυτή η άθλια εικόνα, σαν ένα σύμβολο χυδαίας βαρβαρότητας, καμουφλαρισμένης αλλά σχαμένης και ωμής βίας, απωθημένων σεξουαλικών φαντασιώσεων.