Από την ελληνική ιστορία, μ’ όλο που την μαθαίνουμε στα σχολεία, οι περισσότεροι Έλληνες δεν ξέρουν καλά-καλά παρά κάτι ονόματα για θέσεις μερικών μαχών, προπαντός της ιστορίας των αρχαίων. Καμμιά φορά φταίνε γι’ αυτό οι δάσκαλοι, καμμιά φορά ο τρόπος που είναι γραμμένη, καμμιά φορά και τα δυο μαζί. Μα όποιος κι αν φταίει, το βέβαιο είναι πως είμαστε ένας λαός που ξέρει την ιστορία του λιγότερα από κάθε άλλον.
Δεν ξέρω αν κάνω λάθος, αλλά μου φαίνεται ότι είναι ανάγκη επείγουσα να γνωρίσουμε την πιο κοντινή αλλά και πιο σημαντική πηγή του ελληνικού σήμερα, το Εικοσιένα, το μεγαλύτερο αγώνα του ελληνικού γένους για την εθνική του ελευθερία. Ο μεγάλος εκείνος αγώνας, θρησκευτικός, φυλετικός και πολιτικός, έδειξε ανάγλυφες όλες τις αρετές και όλα τα ελαττώματα του εθνικού σώματος και γι’ αυτό είναι βαθύτατα διαφωτιστικός και διδακτικός. Έχουμε λοιπόν ύψιστο συμφέρον να γνωρίσουμε καλά τα πρόσωπα, τα πράγματα, τις ιδέες και τα περιστατικά που ανέδειξε το δοξασμένο ’21, για να μάθουμε από πού ερχόμαστε και πού πηγαίνουμε.
Όλα αυτά, τα ζωντανέψαμε από χρόνια, σε μια σειρά ιστορημάτων. Τώρα πάλι με τα ιστορικά δράματα και σκετς που ακολουθούν, προσωρούμε μεθοδικά σ’ όλες τις φάσεις του αγώνα, φωτίζοντας την ατμόσφαιρα και υπογραμμίζοντας τα διδάγματα με τη δύναμη της δραματικής αλήθειας. Δεν έχουμε ούτε τώρα την πρόθεση, να κρύψουμε τίποτα απ’ όσα είναι χρήσιμο να γίνουν γνωστά, αλλά και δεν πρόκειται ν’ αλλοιώσουμε τη μορφή των προσώπων και των πραγμάτων με την πρόθεση του εξωραϊσμού. Η ιστορική πραγματικότητα θα παραμείνει σεβαστή κι εδώ, ακόμη κι όπου για χάρη πλαστικής απόδοσης, φαίνεται ότι κάπως απομακρυνόμαστε.