“Η ζωή είναι θέατρο και το θέατρο ζωή”. Ξεκινώντας από τούτη την απλή σκέψη, θέλησα στον Κύκλο του Τίποτα να δώσω όχι τόσο τη δική μου κοσμοθεωρία, μα την εικόνα και τις αντιδράσεις καθημερινών ανθρώπων σε τρεις διάφορες εποχές, που κατατρέχονται από την ίδια κατάρα: Την κατάρα της κοινωνικής συμβατικότητας και της μοναξιάς του ατόμου μέσα στο σύνολο. Τίποτα καινούργιο δεν θα βρη ο αναγνώστης είτε στην επιφάνεια, είτε στο βάθος. Η πλοκή, η δράση, η μοίρα των προσώπων του έργου πλέκονται σφιχτά γύρω από το γαϊτανάκι της μοναξιάς και του κοινωνικού “καλού” και “κακού”, για να λυτρωθούν μόνο στην τρίτη πράξη, όπου η δραστήρια μεταπολεμική περίοδος του 1950 και ο Χρόνος θάβουν, έστω προσωρινά την απελπισία.