Ναι, έχεις δίκιο… Δεν είμαι καλά. Απορώ πώς θέλεις να είμαι καλά… Σίγουρα δεν είναι δυνατόν να είμαι ήρεμος “σαν το σφυγμό ενός νεκρού” όπως λέει ο Μαγιακόφσκι. Εγώ όμως… εγώ… δεν μπορώ να βάλω το καλό μου κουστούμι, την καλή μου γραβάτα, να έχω κλείσει εισιτήριο στο Μέγαρο Μουσικής να πάω ν’ ακούσω το κονσέρτο για τσέλο του Πετερέτσκι, τον Ραστροποβιτς να παίζει, να χειροκροτήσω, να δω γνωστούς και να συνομιλήσω στο φουαγιέ, έπειτα να πάω με συντροφιά να φάω, μετά στο μπαρ, να πιω κοκτέιλς, να φλερτάρω με μια οποιαδήποτε γυναίκα και να κοιμηθώ μαζί της, να την ξεπροβοδίσω τα χαράματα, να κάνω ντους, να πάρω πρωινό, να φορέσω την άσπρη μου ρόμπα και να δεχτώ αρρώστους με το χαμόγελο στα χείλη, όχι, όχι, όχι, δεν είμαι ρομπότ, είμαι ένα βαρειά τραυματισμένο, βαρειά πληγωμένο ζώο μέσα σ’ έναν στενό, απομονωμένο τηλεφωνικό θάλαμο στου διαόλου τη μάνα, που αιμορραγεί μόνο του, κάτω από ένα βαρύ συννεφιασμένο ουρανό έτοιμο να βρέξει, δίπλα σε μια θάλασσα που ξεσπάει άγρια στην αμμουδιά…