Η σκηνή εκτυλίσσεται στο εξοχικό και γραφικό, με φόντο τη θάλασσα, σπίτι του Αλκιβιάδη, ο οποίος κάλεσε τις φίλες και τους φίλους του ένα βράδυ για να απολαύσουν ένα κόκκινο γνήσιο κρασί που είναι της δικής του παραγωγής από το αμπέλι του, στην Παιανία της Αττικής, το οποίο είχε κληρονομιά απ’ τον πατέρα του. Ήταν μήνας Νοέμβρης στο τέλος της συγκομιδής και ο Αλκιβιάδης, που παρακολουθεί από κοντά τα πολιτικά δρώμενα, ήθελε να κάνει μαζί με τους φίλους του μια πολιτική-φιλοσοφική συζήτηση πάνω στην τρέχουσα πολιτική κατάσταση και πραγματικότητα. Κάλεσε στο βραδινό εκείνο συμπόσιο εκλεκτά, από πνευματικής άποψης, πρόσωπα της Αθηναϊκής κοινωνίας, που, κατά σύμπτωση, οι μεν άνδρες έφεραν αρχαιοελληνικά ονόματα, όπως ο Σωκράτης, ο Περικλής, ο Χαρίλαος και ο Αριστοφάνης, οι δε γυναίκες έφεραν ονόματα συνώνυμα με τις πανανθρώπινες Αξίες, όπως Ειρήνη, Αγάπη, Ελευθερία, Ελπίδα. Καθένα από τα πρόσωπα αυτά εκπροσωπούσε και στην ουσία το όνομα που έφερε.