Στο πρώτο μονόπρακτο καταπιάνομε με τι άλλο; με το πρόβλημα της επικοινωνίας, ειδικότερα της επικοινωνίας γονιών και μαθητών μπροστά στο περίπλοκο πρόβλημα της κάποιας “αποκατάστασής τους” μετά το σχολείο. Αφορμή για αυτό το μονόπρακτο στάθηκαν οι τόσες αυτοκτονίες ή απόπειρες αυτοκτονιών μαθητών οι οποίες εμφανίζονται στις εφημερίδες και μάλιστα σε περιόδους εξετάσεων.
Το δεύτερο μονόπρακτο ασχολείται ειδικά με τις σχέσεις μέσα στο σχολείο που είναι από κακές μέχρι κάκιστες. Και φυσικά, μεγαλύτερη ευθύνη αποδίδεται στους καθηγητές μια που είναι και “οι πιο μεγάλοι”.
Το τελευταίο κάνει κάποιους υπαινιγμούς δίνοντας μια σύντομη εικόνα της καθημερινής ζωής των μαθητών απ’ όπου και ο τίτλος του.