Μόνος μέσα στο κελί του, περιμένοντας την επικείμενη εκτέλεσή του, ο μαρκήσιος ντε Σαντ δεν έχει και δεν βρίσκει πουθενά αλλού να καταφύγει για να αντέξει αυτές τις σκοτεινές ώρες, παρά μόνο στην πλασματική πραγματικότητα, στα φανταστικά πλάσματα, στα ίδια τα δικά του δημιουργήματα, στα όντα της φαντασίας του, και μάλιστα στο πιο εξαίσιο και στο πιο εκρηκτικό, στο πιο ζωικό απ’ αυτά: στην Ιουλιέττα του. Μέσα στη νύχτα της φυλακής του και της ζωής του, αρπάζεται από τη σάρκα και το πνεύμα της Ιουλιέττας και μαζί της αμβλύνει, με λέξεις που είναι πράξεις και με πράξεις που είναι λέξεις, την οξεία απόληξη της λαιμητόμου και αποτρέπει την τελεσίδικη πτώση της λεπίδας της, φτάνοντας ως εκεί όπου δεν μπορεί ποτέ να φτάσει ο θάνατος: στην επινόηση και στην κατασκευή μιας άλλης ζωής – μοναδική δυνατότητα ελευθερίας και αληθινής ζωής για όλους του έγκλειστους όλων των καθεστώτων, έτσι  μαρκήσιος ντε Σαντ γίνεται Ιουλιέττα, δηλαδή αθάνατος.