Πάμε στο θέατρο κουβαλώντας ένα σάκκο γεμάτο συμβάσεις και θεματολογίες, εντυπωσιακά εφέ, πλοκές που αλλάζουν την πιο κρίσιμη στιγμή. Πάνω στο σάκκο γράφουμε τα περιεχόμενά του και με αόρατο μολύβι σημαδεύουμε τα ευρήματά μας ένα ένα, κάθε φορά που συναντάμε μια τεχνοτροπία, κάθε φορά που οι προβλέψεις μας για την πορεία του έργου επαληθεύονται. Τι θα γίνει όμως αν, μαζί μας, αντί για σάκκο με τεχνάσματα, πάρουμε ένα μαγικό κιβώτιο, το κομμάτι του εαυτού μας που είναι θεατρίνος; Τα είδωλα της φαντασίας μας γίνονται μυθικά πρόσωπα σε μια σκηνή που μας προσκαλεί να παίξουμε εμείς οι ίδιοι, οι συμβάσεις αυτοσαρκάζονται οι θεατρικές ανατροπές φαντάζουν φυσιολογικές. Μιλάμε για το θέατρο ενώ παίζουμε θέατρο παρουσιάζουμε τη διαδικασία και όχι μια ανάλυση του θεάτρου, παίρνουμε ενεργό μέρος σε μια ιεροπραξία.