Για ένα τέτοιο θέμα, που οι πηγές είναι λίγες –ανεπαρκείς ίσως– η προσπάθεια θεμελίωσης περνάει αναγκαστικά από ένα γενικότερο πληροφορικό ιστό που φωτίζει και χαρακτηρίζει τη θεματολογία.
Άλλωστε, το θέατρο είναι κατά βάση παράσταση και η παράσταση είναι γεγονός φευγαλέο. Δεν αφήνει πίσω του ίχνη.
Εκτός από την οργάνωση και την συγκριτική των όποιων πηγών, προβάλλει η ανάγκη να βρεθούν και να ανασυρθούν από τις επιχωματώσεις του χρόνου στοιχεία και γεγονότα, που διαπλέκουν τη δραματική γραμματική ώστε να εξοπλίσουν τη δομή του αντικειμένου και να το στερεώσουν στο βαθμό που αυτό είναι εφικτό. Η ανάκη να προσδιοριστεί, πέρα από το φανερό και το αυτονόητο της επιφάνειας, η κυοφορία των κανόνων και των κωδικών μιας περιόδου, που θ’ αποτελέσουν τη βάση μιας θεατρικής πρακτικής.
Ανάγκες που προϋποθέτουν την οικείωση και την αποξένωση συγχρόνως, σε μια διαδικασία που οδηγεί στην απαλλαγή από βεβαιότητες και αρνήσεις. Αυτά σ’ ό,τι αφορά στη μεθοδολογία και στα εγγενή προβλήματα του θέματος. Άλλωστε, η αλήθεια, για ό,τι κυρίως καταγράφεται στη μνήμη, δεν είναι παρά μια διαδικασία αποφλοιώσεων που διαρκεί ως το θάνατο.