Γνήσιες μορφές θεάτρου, όπως οι “Ομιλίες” στα Επτάνησα και επιτομές έργων του Κρητικού θεάτρου , όπως ο Ερωτόκριτος και η Ερωφίλη στην Ήπειρο, τη Θεσσαλία και τη Στερεά Ελλάδα, συμφύρονται με τις συνηθισμένες σκηνές των ανοιξιάτικων λαϊκών δρωμένων της Αποκριάς και εντάσσονται στα σχετικά έθιμα. Το θέμα της ένταξης λόγιων θεατρικών μορφών στο λαϊκό θέατρο παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Η θεματική συγγένεια με το περιεχόμενο των μαγικοθρησκευτικών λατρευτικών δρωμένων, όπως είναι η νεκρανάσταση των δύο εραστών συνετέλεσε στην επανειλημμένη παράσταση τους κατά τη διάρκεια της Αποκριάς, όταν η μαγική και θρησκευτική σημασία των δρωμένων είχε πλέον ατονίσει ή και λησμονηθεί. Ο ίδιος λόγος συνετέλεσε στην επικράτηση ενός άλλου, πολύ γνωστού στη θεματολογία του λαϊκού θεάτρου, έργου. Πρόκειται για τη Γκόλφω του Σπύρου Περεσιάδου, που κυριαρχεί πάνω από μισό αιώνα στη λαϊκή σκηνή.