Η αντίληψη του Δρομάζου για τη θεατρική κριτική δεν είναι ακαδημαϊκή ούτε φιλολογική αλλά διαλεκτική και παιδευτική: τη θεωρεί ένα στοιχείο, απαραίτητο, της επικοινωνίας στην πολιτιστική διαδικασία. Η δημιουργία και η κριτική αποτελούν στοιχειακή μορφή του διαλόγου.