Ο Αμφιτρύωνας είναι, μπορεί να πει κανείς, το ξέδομα παιχνιδιάρας φαντασίας, που ξαμολιέται ύστερ’ από πολλά ελεύτερη· το νιώθεις παντού ν’ αντιδονά, ως και στο παιχνίδισμα του στίχου, που έλυσε το στρωτό περπάτημα του αλεξαντρινού κι έγινε κι αυτός “ελεύτερος” για να χορεύει. Μα είναι μόνο αυτό; Ή μήπως αντικρίζουμε κει μέσα, για πρώτη και μοναδική φορά στη γαλλική δραματική τέχνη του ΙΖ΄ αιώνα, και το φτερούγισμα ποιητικής φαντασίας στη δοκιμή της να πιάσει ανθρώπινες μορφές; Δεν ανταμώνουμε πια μέσα στον Αμφιτρύωνα χαραχτήρες ή σωστότερα γενικούς ανθρώπινους τύπους, συνταιριαγμένους με λογική αφαίρεση από τα σκορπιστά φανερώματα της ζωής, παρά για πρώτη φορά εδώ αντιπροβέλνουν μπρος στα ξαφνιασμένα μάτια μας τα δειλά ξεπηδήματα της ανθρώπινης μορφής, ποιητικά κοιταγμένης. Τα πρόσωπα δεν έχουν πια την αλυγισιά των τύπων, παρά την πολύχρωμη ποικιλία της ζωής.