Ο Αίας είναι ένα σπαρακτικά ανθρώπινο έργο. Ο ήρωας -μια μεγάλη προσωπικότητα πού έχει επίγνωση του μεγέθους της- περιφρονεί τίς ανώτερες δυνάμεις και από την αλαζονεία οδηγείται στην ύβριν. Κυνηγάει το απόλυτο, επιθυμεί να αναμετρηθεί με την υψίστη υπερανθρώπινη εξουσία, αμφισβητώντας την ισχύ της και αυτό τον καθιστά τραγικό πρόσωπο πού οδηγείται σε βέβαιη συντριβή. Οι μετριότητες της ζωής (Μενέλαος, Αγαμέμνων), πού έχουν ενθρονιστεί στους τίτλους τους, χωρίς να υποπτεύονται ότι υπάρχουν άλλες βαθύτερες όψεις του ανθρωπίνου βίου, συνεργάζονται με τον Οδυσσέα για να εξουδετερώσουν τον Αίαντα. Μετά τη συντριβή του όμως ό Οδυσσεύς διαχωρίζει τη θέση του, αναδεικνύοντας το ηθικό ανάστημά του πού διαφέρει ριζικά από εκείνο των δύο αδελφών. Το δεύτερο μέρος του έργου -μετά τη μοναδική στο αρχαίο θέατρο “επί σκηνής” αυτοκτονία του ήρωα- αποτελεί έναν ύμνο για τίς αρετές του νεκρού Αίαντα. Η ανθρώπινη πλευρά του ήρωα -πού τώρα είναι ισχνό είδωλο του αλλοτινού μεγαλείου του- προβάλλεται από τη σχέση του με τους γονείς του, με το γιο του, τον αδελφό του Τεύκρο, αλλά (κάτι πού δεν έχει παρατηρηθεί) και με την ομόκλινή του Τέκμησσα. Ο έρωτας της Τέκμησσας για τον Αίαντα διαπερνά όλο το έργο. Αλλά κι ό έρωτας του Αίαντα διαφαίνεται και εκφράζεται καλυμμένα. 
(Το βιβλιαράκι – πρόγραμμα που εκδόθηκε για την παράσταση του Αμφι-θεάτρου Σπύρου Ευαγγελάτου, περιλαμβάνει ολόκληρο το θεατρικό έργο.)