Είναι ζήτημα αν θα μπορούσα,μ προκειμένου να προτάξω –όπως συνηθίζεται στο θέατρο από πάντα– τα πρόσωπα, ν’ αναφέρω περισσότερα από 5 ή 6 ονόματα, μ’ όλο που στο έργο παίρνουν ή έστω μπορούν να πάρουν μέρος πολύ περισσότερα. Και τούτο κυρίως, νομίζω, γιατί προσπαθώντας ν’ αναπαραστήσω έναν κόσμο όπου η κάθε λογής αλλοτρίωση συνιστά την πιο αναμφισβήτητη έκφρασή του, δεν ήταν εύκολο ν’ ανακαλύψω χαρακτήρες, όπως τουλάχιστο τους είχαμε συνηθίσει παλιότερα. Ούτε μ’ ενδιαφέρει άλλωστε. Κι είναι γι’ αυτό, που ανήκει εν τέλει στη σκηνοθεσία το δικαίωμα –ή και το χρέος– να καθορίζει τον αριθμό των προσώπων, την αποδοχή ορισμένων σκηνών, ακόμα και τη διανομή του διαλόγου.