Ελλειπτικός ο λόγος, ελλειπτική η δράση, ελλειπτικά τα πρόσωπα, ελλειπτικός ο μύθος. Το μόνο που μπορεί να προσδιορισθεί είναι τα χωριστά άτομα του έργου. Αρκεί να μη μιλήσουν. Αρκεί να μην “παίξουν”. Γιατί μόλις κινηθούν, μόλις “παίξουν”, αισθάνεσαι αμέσως πως κανένα από τους δυο ήρωες του έργου δεν μπορεί να προσδιορισθεί από μόνος του. Είναι και οι δυο φταγμένοι από τα κομμάτια του άλλου. Αυτά τα κομμάτια του ενός που συγκολλούν την ελλειπτική ύπαρξη του άλλου είναι το παρόν και το παρελθόν των δύο ηρώων, αν έχουν παρόν και παρλθόν. Ραγισμένες μνήμες, ανεκπλήρωτες επιθυμίες, τραυματισμένα όνειρα, πηγαινοέρχονται στο λόγο τους, προσπαθώντας να συνδέσουν ή να ανασυνδέσουν μια επικοινωνία. Εις μάτην. Η μοναξιά, η ερημιά, καραδοκεί στο παρόν και στο παρελθόν τους. Έχεις την εντύπωση ότι ο διάλογός τους είναι ένα σισύφειο έργο. Τέσσερις εικόνες, τέσσερα μονόπρακτα, αποτελούν μαζί, θα έλεγε κανείς, ένα θεατρικό δοκίμιο μοναξιάς. 

Ένα έργο σε τέσσερα μέρη-μονόπρακτα που συνδέονται μεταξύ τους με τρεις μπαλάντες: Κανένα παραμύθι γι’ αυτούς, Η Κυριακή, Η λέξη, Η σταρ.