Ογδόντα χρόνια μετά τη συγγραφή του και πενήντα ένα μετά το θάνατο του Ψυχάρη βλέπει ο Γουανάκος για πρώτη φορά το φως της σκηνής. Με τη σημερινή προοπτική μπορούμε να καταλάβουμε ότι, κατά το πνεύμα της θεατρικής Αθήνας του 1900, η παρουσίαση τότε του έργου θα ήταν εντελώς αδιανόητη. […] Πιστεύουμε ότι με τον Γουανάκο ο Ψυχάρης εισηγείται προδρομικά, για το νεοελληνικό θέατρο, ένα ιδιότυπο είδος δραματουργίας: την ιδεολογική παραβολή, ντυμένη μ’ ένα σύνθετο μανδύα σάτιρας, ονειροδράματος και δημοτικού τραγουδιού. Έτσι, απ’ τη σκοπιά αυτή, ο Ψυχάρης φαντάζει σήμερα σαν ένας μακρινός -πρόωρα γεννημένος γι’ αυτό και ξεχασμένος- πρόδρομος του σύγχρονου ελληνικού πρωτοποριακού θεάτρου.
(Το βιβλιαράκι – πρόγραμμα που εκδόθηκε για την παράσταση του Αμφι-θεάτρου Σπύρου Ευαγγελάτου, περιλαμβάνει ολόκληρο το θεατρικό έργο.)