Ένα τέτοιο δημιουργημένο και παραβολικό όραμα είναι τούτο το θεατρικό έργο, που κι αυτό όμως έχει σαν άξονα την τραγωδιακή πορεία του ανθρώπου, τις χαμένες έννοιες των Ιδεών και τη λαθεμένη ιεράρχηση των Αξιών.  Το πρώτο θεατρικό έργο, Η ολομέλεια των αιώνων, είναι μια, ιστορική αδεία, συνομιλία του παρόντος με το παρελθόν. Το δεύτερο τούτο είναι μια, ποιητική αδεία, συνομιλία του παρόντος με το μέλλον. Κι ο κύκλος αυτής της προσφοράς θα κλείσει, του χρόνου ίσως, με μια επαναστατική αδεία, συνομιλία του παρόντος με τους παρόντες, αφού στο παρόν της κάθε γέννας ανήκουνε όλοι, “παρών” όμως δηλώνουνε πάντα λίγοι!