Το ότι ο θεός Διόνυσος –το σύμβολο της μέθης– μας ήρθε από την Ανατολή (Λυδία), το λέει ο μύθος και το σημειώνει ο Ευριπίδης στις περίφημες Βάκχες του. Το μύθο του Διονύσου πήρα, για πρώτη φορά νομίζω στα Γράμματά μας, μετά τον ποιητή Νόνο τον Πανοπολίτη, που έγραψε τα Διονυσιακά ή Βασσαρικά, για να στήσω αυτό το Σατυρικό δράμα. Κι είναι δω τα σύμβολα που συγκρούονται, ο Διόνυσος –μέθη της ζωής, που πεθαίνει και ξαναγεννιέται–, ο Δίας θεός της απόλυτης λογικής, ο Μίνωας, ήρωας και κριτής της τάξης και του νόμου εδώ και στον άλλο κόσμο, ο ξεθυμασμένος πλέον από τα βάσανα Προμηθέας, η αιώνια πρόβλεψη (προφητεία) του Τειρεσία – ο χορός των Διονυσιάδων γυναικών του θιάσου του θεού, που γίνονται Μαινάδες και ξανά Διονυσιάδες και μερικά άλλα πρόσωπα. Από τη σύγκρουση αυτή, βγαίνει νικητήρια η Ανάσταση του Διονύσου, η κάθαρση των παθημάτων κι η ελπίδα του ανθρώπου, που τελικά μέσα από οποιαδήποτε μέθη υπάρχει, που αναμένεται από κάθε μέλλον αδιόρατο για τους θνητούς, κι όμως προσκείμενο στην αίσθηση της μέθης. Το σατυρικό δράμα πάντα συνδέεται με τη μυθολογία του Διονύσου, που είναι η αλήθεια και η νίκη της ζωής πάνω στο θάνατο.