Δημοσιογράφος: Όταν κλείναμε ραντεβού γι’ αυτή μας τη συζήτηση, μου είχατε πει: “Τώρα πια η πραγματικότητα έχει ξεπεράσει το δραματουργό”. Και πράγματι, το έργο σας Τότενφλος δίνει με ακρίβεια μια εικόνα πυρηνικής καταστροφής από την οποία πήραμε μια γεύση πρόσφατα, με το Τσερνομπίλ. Πώς έγινε αυτό; Πώς γράψατε το έργο σας;
Χάραλντ Μύλλερ: Πρώτα απ’ όλα: Το Τσερνομπίλ θα μπορούσε να αποδειχθεί ευτύχημα για μας. Όχι μόνο για μένα ή για του Πράσινους, αλλά και για τους υπόλοιπους Ομοσπονδιακούς Γερμανούς: από τη μια αρκετά μακριά για να μην κινδυνέψει η βολεμένη φωλίτσα μας, από την άλλη αρκετά κοντά για να μας δώσει μια αίσθηση του τι σημαίνει να βιώνεις το τέλος του κόσμου. Θα το μάθουμε όμως το μάθημα που πήραμε; Σε κάθε περίπτωση, ο τροφαντός κύριος που κάθεσαι σαν τον Βούδα στην κορυφή της Βόννης έχασε λίγη από την ακτινοβολία της παχιάς αταραξίας του. Ο θάνατος έχει γίνει πια ζήτημα κατεύθυνσης του ανέμου.