Η επιλογή του έργου του Στρατίεβ δεν είναι βέβαια τυχαία. Εκτός από την αξία του σαν έργου πού θίγει με ευφάνταστη σατιρική διάθεση καίρια κοινωνικά προβλήματα, είναι ένα κείμενο πολύ ενδιαφέρον υφολογικά: ξεκινώντας από ένα γκροτέσκ – δήθεν ρεαλιστικό – πλαίσιο, σπάει τα δεσμά του “ρεαλισμού”, οδηγώντας μας σε χώρους του “παράλογου”. Παράλληλα, με το “Σακάκι” γνωρίζουμε τη σύγχρονη βουλγαρική δραματουργία, πού βρίσκεται σε αξιόλογη άνθηση και πού σχεδόν αγνοούσαμε τελείως. “Το σακάκι πού βελάζει”, γραμμένο το 1976, παίχτηκε επί τρία χρόνια στη Σόφια και ακολούθησε τεράστια επίσης επιτυχία του έργου στη Μόσχα, στο Βουκουρέστι κ.ά., ενώ πρόσφατα άρχισε και ή “δυτική” του καριέρα με σταθμούς τη Στοκχόλμη (Εθνικό Θέατρο), τη Δυτ. Γερμανία, τη Φιλλανδία και τώρα την Αθήνα. 
(Το βιβλιαράκι – πρόγραμμα που εκδόθηκε για την παράσταση του Αμφι-θεάτρου Σπύρου Ευαγγελάτου, περιλαμβάνει ολόκληρο το θεατρικό έργο.)