Όσοι πιστεύονε, μαζί με πολλούς ανόητους κριτικούς του έργου του, πως ο Ερρίκος Ίψεν έκανε προγραμματικά θέατρο ιδεών, δε θα μπορούσανε σίγουρα να βρούνε πειστικώτερο επιχείρημα για ν’ αποδείξουν τη σφαλερή τους αντίληψη από τον Εχθρό του λαού. Γιατί αληθινά ο Εχθρός του λαού για έναν επιπόλαιο μελετητή του ιψενικού έργου δεν είναι μόνο ένα πολεμικό κοινωνικό έργο, μα κάτι περισσότερο ακόμα: ένα έργο πολιτικής πολεμικής. Έτσι βλέποντας κανένας το δράμα τούτο του Ίψεν, δεν είναι δύσκολο να παραδεχτεί πως ο Νορβηγός ποιητής είναι μια “περασμένη μόδα”. Οι πολιτικές και κοινωνικές ιδέες που ανακινεί σ’ αυτό ή καλύτερα που αποτελούν την ατμόσφαιρα του έργου του, είναι πράγματι αξιοθρήνητα γερασμένες. […] Κι όμως για όσους γυρεύουνε στον Ίψεν την αληθινή ποίηση, για όσους χαίρονται το έργο του σα μιαν άδολη πνευματική προσφορά και προπάντων σα θέατρο και σα μορφή τέχνης, ο Εχθρός του λαού το προφανώς εποχικώτερο και πολεμικώτερο δράμα του Ίψεν, είναι από τα πιο γνήσια και πιο γνήσια και πιο πηγαία δημιοργήματα του Νορβηγού δασκάλου.