Ο ύμνος του ανθρώπου δεν είναι η παρουσίαση μόνο των θαυμαστών επιτευγμάτων του, ούτε μόνο το θαυμαστό της ύπαρξής του, πολύ δε ούτε μόνο οι στιγμές του σπουδαίου στον βίο του. Ο εξευτελισμός, η μικρότητα, η αδυναμία, η ανασφάλεια, η αγωνία είναι το ίδιο θαυμάσια αισθήματα και θαυμαστά τα αποτελέσματά τους. Το αμφίσημο της δόξας που είναι η κατάρρευση, δημιουργεί την ελπίδα της αναγνώρισης του “ανθρώπινου”, ως μοναδική αξία. Η αγωνία της αναγνώρισης από άνθρωπο σε άνθρωπο, το αγωνιώδες ερώτημα “μ’ αγαπάς όσο σ’ αγαπώ;”, η υποψία “βλέπεις ό,τι βλέπω;” και “τι άραγε να σκέφτεσαι όταν με κοιτάς, αλλά δεν μιλάς”, θα μένουν αναπάντητα όσο υπάρχουν άνθρωποι. Η παρουσίαση του Υπέροχου κερατά πραγματοποιείται από τον διακαή πόθο για την συνεύρεση των ανθρώπων πέρα από την αγωνία της πιθανής πτώσης. Σημασία έχει ν’ αγαπάς.