Η αναβίωση του αρχαίου δράματος είναι μια από τις περιπτώσεις εκείνες, που το προσωπικό πιστεύω του θεατρικού αναδημιουργού έχει σχεδόν απεριόριστη ελευθερία. Αυτό συμβαίνει, γιατί σπανίζουν ή απουσιάζουν όλα τα ειδικά στοιχεία που, σ’ άλλες δραματικές περιοχές, φράζουν τους δρόμους της φαντασίας με περιοριστικούς νόμους. 
Ο πιο αδυσώπητος νόμος που κυβερνάει συνήθως την αναβίωση ενός κλασικού θεατρικού έργου, αδιάφορο χώρας ή εποχής, είναι  η ιστορική του παράδοση – η παράδοση που καθιερ΄βθηκε από τον ίδιο τον συγγραφέα ή από τους μεταγενέστερους καλλιτέχνες που φροντίσανε να του εξασφαλίσουν την αθανασία.