Εκατό ακριβώς χρόνια πέρασαν από το 1887, που το Μέγαρο Μελά περιήλθε στην πλήρη κυριότητα του Ιδρύματος μας. Το χρόνο εκείνο πέθανε η Τερψιχόρη, σύζυγος του Βασίλειου Γ. Μελά, στην οποία ο διαθέτης είχε αφήσει την επικαρπία της ΜΕΓΑΛΗΣ ΟΙΚΙΑΣ του, όπως την αποκαλούσε. Ο ίδιος είχε πεθάνει τρία χρόνια νωρίτερα, το 1884. Η Διαχειριστική Επιτροπή του Νηπιακού Επιμελητηρίου Μελά, αποτίνοντας ελάχιστο φόρο τιμής στη μνήμη του μεγάλου ευεργέτη αποφάσισε, με την ευκαιρία της συμπλήρωσης εκατονταετίας, την έκδοση του μικρού λευκώματος για να σκιαγραφήσει τη μορφή του Βασίλειου Γ. Μελά, να μνημονεύσει μερικά στοιχεία για το Μέγαρο – που με την αναπαλαίωσή του θα κοσμήσει πάλι την Αθήνα – να κάνει ένα σύντομο απολογισμό της δράσης του Ιδρύματος σ αυτά τα πρώτα εκατό χρόνια της ύπαρξής του και να αποτολμήσει τη διατύπωση μερικών σκέψεων για τις μελλοντικές του προοπτικές και την πορεία φιλοδοξεί να ακολουθήσει.