Η τραγωδία του Σοφοκλή Τραχσινίαι θα πρέπει να τοποθετηθή χρονολογικά στην εποχή, που η τέχνη του δεν είχε φτάσει στην ωριμότητά της, και η ψυχή του δεν είχε ακόμη ολωσδιόλου ποτισθή από την πίστι στην ανωτερότητα των ηθικών νόμων και την μεγάλη σημασία των για την ανθρώπινη ζωή. Ο Μιστριώτης την τοποθετεί στο 449 π.Χ.
Γι’ αυτό, ενώ σε όλες του σχεδόν τις τραγωδίες, όσες βέβαια σώζονται, διδάσκει ο Σοφοκλής τη δύναμι των ηθικών νόμων, παρουσιάζοντας τις τιμωρίες και τις συμφορές, που χτυπούν του ασεβείς και τους κακούς από τη θεία Δικαιοσύνη, σ’ αυτήν την τραγωδία ακολουθεί άλλην γραμμή τονίζοντας, ότι υπάρχουν συμφορές, που έρχονται στους ανθρώπους από τις ανθρώπινες αδυναμίες και τα πάθη. Και είναι η γραμμή αυτή εκείνη, που λίγο κατόπιν ακολούθησε ο Ευριπίδης.
Και προσπαθεί μ’ αυτόν τον τρόπο ο Σοφοκλής να πείση, ότι είναι ανάγκη ο άνθρωπος ν’ αποκτήση αυτοκυριαρχία, ώστε ρυθμιστής στις πράξεις του να είναι η φωνή της λογικής και της δικαιοσύνης, και όχι να παρασύρεται από τα παράφορα αισθήματα και τα πάθη στις επιπολαιότητες, που οδηγούν στο παράπτωμα, στο έγκλημα και στην καταστροφή.