Οι αρχαίοι μας πρόγονοι εκαλλιέργησαν θαυμασίως όλα τα είδη του γραπτού λόγου. Τα αθάνατα έργα των αρχαίων Ελλήνων ποιητών και συγγραφέων δεικνύουν, ότι και η ποίησις και ο πεζός λόγος έφθασαν εις ύψιστον βαθμόν αναπτύξεως. Και η μεν ποίησις γενικώς προηγήθη του πεζού λόγου διότι αυτή είναι προϊόν φαντασίας, την οποίαν είχε πλούσιαν ο ελληνικός λαός, ενώ ο πεζός λόγος απαιτεί ωριμότητα σκέψεως και ακρίβειαν εκφράσεων.