Από τη στιγμή που ο άνθρωπος είδε ο φως της ζωής παλεύει με τη μοίρα του. Ποια είναι η μοίρα του; Να παράγει ενέργεια ζωής και να παίζει, ηθελημένα ή αθέλητα, το παιχνίδι του σύμπαντος. Είναι ένας “αιχμάλωτος” του χώρου και του χρόνου. Η χαρά και η λύπη του είναι ένα ντεκόρ, για να μη χάσει την έσωθεν ισορροπία του. Ο ίδιος είναι εφεύρημα της φύσης, χωρίς να γνωρίζει αν η ύπαρξή του έχει κάποιο συγκεκριμένο νόημα. Μέσα στο τυχαίο αναπτύσσει τις περιπέτειές του, υψώνει ιδέες, αισθήματα και πάθη και ηδονίζεται μέσα στη δίνη τους, με κεντρικό άξονα τον έρωτα. Το δέσιμο του πόνου με τη μοίρα του.
Ο τραγικός ποιητής παίρνει το μύθο του και του δίνει μεγαλείο με την ποίησή του και κάνει την τραγωδία του ουσία πανανθρώπινη, παίρνει στα χέρια του την ύλη και την πλάθει. Την ανεβάζει στο ανώτερο επίπεδο της ζωής που λέγεται τέχνη. Αυτό είναι το σημείο που ο καλλιτέχνης ενώνεται με το θείο!
Ο Ντίνος Ταξιάρχης εδώ παίζει το δικό του παιχνίδι στον χάρτη του αρχαίου μύθου. Με τους δικούς του κανόνες και τη δική του ποιητική φαντασία ξανάπλασε τους μύθους στις τέσσερις τραγωδίες του.