Το έργο έχει θέμα του τη μνήμη, και τον εγκλωβισμό σ’ αυτήν και στο παρελθόν. Στον ίσκιο της μνήμης, παρελθός και παρόν βρίσκονται στον ίδιο χρόνο, συμβαίνουν ταυτόχρονα. Τα πρόσωπα εισδύουν μέσα στη μνήμη τους, και συνυπάρχουν με τον παρελθοντικό εαυτό τους, με τη σκέψη τους, με τη συνείδησή τους. Κατά έναν τρόπο συνδιαλέγονται μέσα από τη σιωπή του ταυτοχρονισμού. Μια γυναίκα, ένα ζεστό μεσημέρι σ’ ένα πάρκο, θυμάται. Έχει ξαναπερπατήσει σ’ εκείνο το πάρκο. Κλείνεται μέσα σε μια ανάμνηση. Από δω και πέρα η μνήμη ξετυλίγει νήματα αναμνήσεων, και μας τα παραθέτει ως μέρη ενός παζλ, όπου ο θεατής καλείναι να συνδέσει. Το τοπίο των γεγονότων θα εξελίσσεται σταθερά, θίγοντας τον έρωτα, την αγάπη, τη φιλία, το ανθρώπινο αδιέξοδο. Όχι όμως με σκοπό να επιδείξει αυτά καθαυτά τα γεγονότα ως πράξεις, αλλά να καταδείξει τις ανείπωτες εκφάνσεις της ψυχής. Μνήμες η μια μέσα στην άλλη. Παράλληλες μνήμες που ξετυλίγονται σε πορείες ανεξέλεγκτες της ψυχής. Λαβύρινθοι αισθημάτων. αδιάκοπη απορία για την πραγματικότητα. Ανάγκη του ανθρώπου για απελευθέρωση, για απεξαρτοποίηση. Τελικά τι είναι ο χρόνος; Τι είναι ο άνθρωπος; Ποια είναι η πραγματικότητα.