Αυτό που έχει σημασία είναι ο ένας, ο μοναδικός, ο πρώτος. Ο πατέρας, ο αδερφός, ο σωτήρας. Ο Σιτιάρχης. Που θέλει όχι απλώς να ζήσει ανάμεσα στους ανθρώπους, αλλά να μπει μέσα τους. Να εισβάλει. Να βιάσει. Το κωμικά μα και τραγικά απόλυτο Εγώ, το απελπιστικά μόνο. Η νεύρωση που  οδηγεί στη δραπέτευση απ’ την πραγματικότητα στην τρέλα.
Ο Σιτιάρχης. Φαίνεται να ‘ζησε και να έδρασε στη συγκεκριμένη μετεμφυλιακή στιγμή στο συγκεκριμένο τόπο, στην Ελλάδα, στο συγκεκριμένο ιδεολογικό πολιτικό χώρο, το δεξιό παρακράτος. Συγκυρίες. Συμπτώσεις. Θα μπορούσε άνετα να ζει σ’ οποιαδήποτε χώρα και σ’ οποιοδήποτε ιδεολογικό-πολιτικό χώρο. Στον παράδεισο ή στην κόλαση. Θα μπορούσε να ζήσει ξορκισμένος. Να ‘ναι λίγο ή πολύ μέσα σ’ όλους μας.