Το Έξοδος έγινε κι άφησε πίσω του ένα θίασο, ακόμα πιο ενωμένο, θεατες –θέλω να πιστεύω– που κατάλαβαν πως πράγματι η Μικρασία θ’ αργήσει πάρα πολύ να γίνει Ασία και μια μικρή φωτογραφία από το ξύλινο σκηνικό της Ιδανικής Σμύρνης να μου θυμίζει πως τίποτα δεν είναι ρομαντικό και ουτοπιστικό, αν υπάρχει η Θέληση και η Πίστη και ίσως μια μέρα βρούμε κι εμείς το τρόπο να μπούμε στη σπηλιά της Σιπυλίνας και να την ξαναπάρουμε στο φως κι ίσως χωρίς να χρειαστεί να την κάνουμε ν’ αλλάξει χρώμα ή να βγει απ’ τη μαρμάρινη ακινησία της.