Το δράμα αυτό είναι πρώτα απ’ όλα δράμα της Μορφής. Ο σκοπός εδώ, δεν είναι όπως σε άλλα έργα, να βρούμε την πιο κατάλληλη μορφή, προκειμένου να εκφράσουμε μια οποιαδήποτε σύγκρουση προσώπων ή ιδεών, αλλά να δώσουμε την αιώνια σύγκρουσή μας με τη Μορφή. Αν σε κάποιο έργο του Σαίξπηρ, έλεγε κάποιος τον πατέρα του “Γουρούνι”, θα είχαμε να κάνουμε με το δράμα ενός γιού που βρίζει τον πατέρα του. Όταν όμως αυτό συμβαίνει σε τούτο το έργο, το δράμα συντελείται ανάμεσα σ’ αυτόν που φωνάζει και στην ίδια του την κραυγή.