Τα πρόσωπα στα έργα του Γκέλμαν έλκονται συχνά από την υπαρξιακή άβυσσο – που η δεκαετία του ’60 αντιμετώπιζε με καχυποψία και σκεπτικισμό, καταδικάζοντας το προσωπικό ως εγωισμό που. . πλήττει την αισθητική του “εμείς”. Υπάρχει διάχυτη μια αίσθηση “απώλειας”, ένα αίσθημα “ακρωτηριασμού” όχι τόσο σε ηθικό επίπεδο, αλλά στις προσωπικές διαστάσεις, μια αναζήτηση, ένα ερωτηματικό βασανιστικό: “Τι λογής είναι ο άνθρωπος. . .”, ποια τα χάσματα, ποιο το ηθικό του αδιέξοδο, γιατί πάντα αυτό το αίτημα του ανικανοποίητου.