Τις δύο τούτες περιπτώσεις μελετώ σ’ αυτό το βιβλίο: της Μήδειας και του Ιππόλυτου, που με το θέμα τους δίνουν, ίσως, σε πρώτη όψη την εντύπωση ότι ο ποιητής αποφεύγει να μιλήσει για τα φλέγοντα πολιτικά προβλήματα εκείνων των τρομερών ωρών που περνούσε ο Αθηναϊκός λαός και η Ελλάδα ολόκληρη.
Η ερώτηση που θέτω, ξεκινώντας την έρευνα, είναι μήπως ο ερωτικός μύθος γινόταν, μέσα από την μεθόδευση του ποιητή, όρργανο τελεσφόρο έκφρασης των καίριων ιστορικών προβλημάτων· και ακόμα, μήπως, περισσότερο από κάθε άλλον μύθο, πήγαινε κατ’ ευθείαν στην καρδιά του πιο καυτού τότε πολιτικού προβλήματος: του πόθου για δύναμη και επέκταση, της κατακτητικής ορμής.