Το κείμενο του βιβλίου αυτού δεν αποτελεί απλώς πηγή βιογραφικών πληροφοριών και κάποιων αισθητικών κρίσεων, ούτε και μόνο ένα μνημείο μεταφραστικής και γλωσσικής αγωγής για την παράδοσή μας. Εδώ παρακολουθούμε ακόμη και τον κεντρικό ήρωα να μιλάει για τον εαυτό του ο συγγραφέας βλέπει απ’ έξω (και μεταθανάτια) αυτόν τον «μονόλογο» και προσθέτει τη δική του εξομολόγηση την όλη παράσταση θεωρεί εκ των υστέρων και από σημαίνουσα απόσταση χρόνου ο μεταφραστής, που αφήνει κι ένα πιθανό σχόλια στην ίδια τη ζωή του κι εμείς προσερχόμαστε, με την προνομία του τελευταίου ματιού, να στοχαστούμε πάνω στους κοινωνικούς όρους της δημιουργίας και στο βαθμό που η τέχνη διαπλέκεται με τη ζωή και ίσως την ορίζει.