Η τραγωδία του Αισχύλου Επτά επί Θήβας διδάχθηκε το 467 π.Χ. και είναι η τρίτη τραγωδία της τριλογίας Λάιος, Οιδίπους, Επτά επί Θήβας, όπου ο ποιητής παρουσιάζοντας τις συμφορές που χτύπησαν τον οίκο των Λαβδακίδων, διδάσκει με τρόπο εποπτικό τη δύναμη του πεπρωμένου, δηλ. του νόμου της θείας Δίκης, που ήταν το πιο βασικό δίδαγμα της αρχαίας σοφίας, το ουσιωδέστερο στοιχείο του αρχαίου πνεύματος.