Με τον Μαζντάκ επιχειρείται το ξαναζωντάνεμα σε μιαν άλλη μορφή του μεγάλου και συγκλονιστικά πρωτοπορειακού για την εποχή του επαναστατικού κινήματος των Μαζντακιστών (V-VI αι.). Και δε θάναι βέβαια ετούτο μονάχα ιστορία· ο μύθος με την άδεια της Τέχνης μπλέκεται όπου έξυπνα καταφέρνει να τρυπώσει φορώντας το προσωπείο του ιστορικού αγγελιαφόρου. Δεν καταστρατηγείται χωρίς άλλο η ιστορική αλήθεια, τουλάχιστο στα συστατικά της στοιχεία· ο μύθος στο κάτω-κάτω, ποιος θάλεγε πως όχι, δεν είναι ιστορία ή και πως η ιστορία δεν είναι μύθος. Και τόνα και τάλλο είναι και ήτανε ο κόσμος. Λίγη ιστορία – περισσότερος μύθος, λίγος μύθος – περισσότερη ιστορία. Ο Μαζντάκ τελικά περνάει από τη σκηνή σχεδόν μόνο σαν ιδέα, σα σύμβολο, σα σκιά. Κερδίζει ίσως μια διάσταση άλλη μα δεν προδίνεται.