Ο Ευριπίδης, ο τρίτος κατά χρονολογική σειρά από τους μεγάλους τραγικούς ποιητές της κλασικής αρχαιότητας, γεννήθηκε κατά πάσαν πιθανότητα το έτος 485/484 στη Σαλαμίνα. Ο πατέρας του λεγόταν Μνησαρχίδης και η μητέρα του Κλειτώ, που κατάγοταν από το δήμο Φλύας της Αττικής. Το μόνο εξακριβωμένο είναι η χρονολογία του θανάτου του. Οι βιογραφικές πληροφορίες που έχουμε ήδη από την αρχαιότητα περιέχουν πολλά ανεκδοτολογικά στοιχεία, πολλά από τα οποία πιθανώς να μην ανταποκρίνονται στην αλήθεια. Για πρώτη φορά πήρε μέρος σε δραματικό αγώνα το 455 π.Χ., και από τότε δίδασκε τακτικά μέχρι τον θάνατό του. Έγραψε 92 δράματα, από τα οποία έχουν διασωθεί πλήρως μόνο 18. Ο Ευριπίδης βραβεύτηκε με την πρώτη θέση στα Μεγάλα Διονύσια 4 φορές εν ζωή, ενώ το τελευταίο του βραβείο το κέρδισε για τις Βάκχες μετά θάνατον (το έργο δίδαξε ο γιος του). Χαρακτηρίστηκε ως «ο τραγικώτατος των ποιητών» από τον Αριστοτέλη. Ανάμεσα στις διασημότερες τραγωδίες του κατατάσσονται οι Βάκχες, η Μήδεια, ο Ορέστης, η Ελένη, η Ηλέκτρα, η Ιφιγένεια εν Αυλίδι κ.ά. Είναι ίσως ο σημαντικότερος εκπρόσωπος του αρχαιοελληνικού διαφωτισμού με σημαντικές επιδράσεις από τους σύγχρονούς του σοφιστές. Είναι επίσης ο κύριος εκπρόσωπος του ρεαλισμού στην δραματική ποίηση του αρχαίου ελληνικού θεάτρου. Ανάμεσα στις καινοτομίες του ξεχωρίζουν η ανάδειξη των πρωταγωνιστών με αντίστοιχη συρρίκνωση του ρόλου του χορού, και ο περιορισμός του ρόλου των θεών στην πλοκή, καθώς οι πρωταγωνιστές ευθύνονται οι ίδιοι για τη μοίρα τους.
Από τις εκδόσεις Δωδώνη κυκλοφορεί η Άλκηστη, σε μετάφραση Λυκούργου Καλλέργη.
