Ο Έφεδρός μου δεν είναι, βέβαια, ούτε μεγάλο έργο, ούτε πανανθρώπινο. Δεν είναι πολύ έξω απ’ τα όρια της νατουραλιστικής τεχνικής. Είναι όμως έργο ειλικρινές και συνεπές. Κι ακόμη, θεατρικό. […] Μα τον Έφεδρό μου τον έγραψα σε στιγμές που το μεράκι του Τιμολέοντα Ζούπη, του ήρωά μου, ένα μεράκι γεναίο και αγνό, είχε καταλάβει όλους μας. Και στο μεράκι αυτό, ενός ανθρώπου της δουλειάς και της καρτερικότητας, που χωρίς νάχει ακόμη κατορθώσει να πετάξει από πάνω του τη σκλαβιά του περιβάλλοντός του και του ίδιου του εαυτού του, ξεσπάθωσε με τόση απλότητα και με τόση πίστη για το ξεσκλάβωμα της χώρας του, των συνανθρώπων του δηλαδή, γνώρισα κι έζησα ακόμη μια φορά την περιφρονημένη πηγή των θαυμάτων που λέγεται λαός.