Θεαματικώτατον και δημοφιλέστατον μελόδραμα. Η μουσική του είνε μια από τας καλλίτερας εξ όσων συνέθεσεν ο Βέρδης, γλυκυτάτη και γεμάτη από έμπνευσιν και πρωτοτυπίαν. Όταν το μελόδραμα τούτο παρεστάθη δια πρώτην φοράν κατά το 1859 εις το θέατρον του Απόλλωνος, εις την Ρώμην, η επιτυχία του δεν ήτο τόσον θριαμβευτική όσο η του Ριγολέττου ή του Τροβατόρε· και τούτο όχι διότι έπταιε το έργον, αλλά διότι δεν κατώρθωσεν ο άλλως λαμπρός τενόρος Μάριος να τα βγάλη πέρα έως το τέλος με τον δύσκολον και κοπιαστικόν ρόλον του Ριχάρδου, τον οποίον ο Βέρδης είχε γράψει διά τον ισχυρόν λάρυγγα του Φρασκίνη. Το μελόδραμα συνετέθη επί στίχων του λιμπρεττίστα Φ. Πιάβε, όστις εδανείσθη την υπόθεσιν από τον Γουσταύον Γ΄ του Γάλλου δραματικού συγγραφέως Σκριβ, μετατοπίσας την υπόθεσιν εις Βοστώνην της Αμερικής.