Πολλάκις εθαύμασα ακούων ανθρώπους προφανώς καθυστερημένους, καίτοι ανήκοντας εις καλήν κοινωνικήν τάξιν, ενίοτε μάλιστα και επιστήμονας, να σας λέγουν επιπολαίως ότι είναι υλισταί. Δεν βαρειέσαι, δεν υπάρχει τίποτε… Εγώ δεν πιστεύω τίποτε. Και όταν τους ερωτάς – Καλά! δεν πιστεύεις τίποτε, αλλά πώς έφθασες σ αυτό το συμπέρασμα; Εμελέτησες, ενέκυψες, ενεβάνθυνες εις αυτό το ζήτημα; Ή απλώς το λέγεις, επειδή έτσι το θέλεις; Τότε τους βλέπεις εμφανώς στενοχωρημένους να μη ξέρουν τι να σας απαντήσουν.