Θα μπορούσαμε έτσι να πούμε πως ο Μπουζιάνης δε ζωγραφίζει τα πράγματα, μα περισσότερο τις σχέσεις του μαζί τους, δηλαδή τη δική του στάση μπροστά σ’ αυτά, κι αυτό τον οδηγεί στο να δίνει μια δική του εκφραστικότητα στα θέματά του. Γι’ αυτό και δεν του χρειάζεται ν’ αποτελειώνει τις φιγούρες των ανθρώπων που ζωγραφίζει. Τελικά πετυχαίνει να δώσει τις μορφές του σε μια κίνηση, σ’ ένα στάδιο αλλαγής, σα να τις ζωγραφίζει ανάμεσα σε δύο ή και περισσότερες καταστάσεις, κι αυτό γίνεται γιατί ο θεατής μπορεί να διαβάσει πάνω στο έργο τη χειρονομία του, την κίνηση που κάνει το χέρι του με το πινέλο όταν ζωγραφίζει, προσθέτει μαζί και τον άνθρωπο που τις παρατηρεί.