Σαράντα τόσα χρόνια μετά την πρώτη του έκδοση (Οκτώβριος 1940), ο Λεωνής, καθώς μας διαβεβαιώνουν με εκδοτικά δεδομένα, παραμένει σταθερά το πιο αγαπητό έργο του Γιώργου Θεοτοκά – άρα και το πιο σημαντικό, θα έσπευδε ίσως να πει κάποιος, διαφωνώντας έτσι με τον ίδιο τον συγγραφέα (ο οποίος τότε υπερτιμούσε Το Δαιμόνιο), και πάντως αδικώντας το αξεπέραστο συνθετικό κατόρθωμα της Αργώς, η οποία οπωσδήποτε δεν υστέρησε σε εκδοτική επιτυχία. Αλήθεια όμως, δεν βλέπω τι νόημα θα είχε παρόμοια συγκριτική αξιολόγηση τόσο διαφορετικών μυθιστορημάτων που, καθένα με τον τρόπο του, οροθετούν την ενηλικίωση της νεότερης πεζογραφίας μας, και, ιδίως, έθρεψαν την συνειδητή ευαισθησία τουλάχιστον δύο ελληνικών γενεών.