Δεν ξέρω αν αυτά που έγραψα στο μυθιστόρημα Δώστε τα χέρια εξηγούνε αυτά που ήθελα να πω. Αναρωτιέμαι μήπως κάτω από τη συναισθηματική φόρτιση που βρισκόμουνα όσο έγραφα, ίσως άπλωσα ή σμίκρυνα τη διάσταση των γεγονότων. 

Η αφήγηση στο βιβλίο είναι αντιπροσωπευτική για χιλιάδες μαχητές της αντίστασης και ειδικά τους νεολαίους εκείνης της εποχής. Είναι η ελάχιστη προσφορά της προσφοράς των αγώνων του λαού για τη λευτεριά της πατρίδας. Όλο τούτο το ταξίδι ξοπίσω στα περασμένα, ήταν μια έντονη επιυθυμία έκφρασης του συγγραφέα. Στο δεύτερο μέρος σημειώνεται περιληπτικά μια γρήγορη αναφορά στις μάχες επιβίωσης και τα βάσανα που τράβηξαν οι μαχητές της λευτεριάς στο διάστημα του μετακατοχικού χάους.