Η πτώση των καθεστώτων του υπαρκτού σοσιαλισμού σηματοδότησε για την Ελλάδα ένα νέο, στρατηγικής σημασίας, ρόλο στη Βαλκανική χερσόνησο και την ευρύτερη περιοχή. Στη ρότα, όμως, της αυτοϋπονόμευσης, που χάραξαν με έπαρση υποτέλειας οι «Ταγοί του Έθνους», η χώρα μας έρμαιο κακότεχνων χειρισμών, ακολούθησε τη μεμψίμοιρη οδό σκοπιανοποίησης της εξωτερικής πολιτικής, η οποία την κατέστησε μέρος ενός προβλήματος, την επίλυση του οποίου, περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο, επιθυμούσε.
Υπό τις αήθεις υφιστάμενες συνθήκες πολιτικής αλληλοεξόντωσης, ενώ τάχθηκε αρωγός στην εξυπηρέτηση των ευρύτερων δυτικών συμφερόντων, εγκλωβίστηκε από την υστερόβουλη καπηλεία του λαϊκού πατριωτισμού, χάνοντας τη μοναδική ευκαιρία να απαγκιστρωθεί από τη βαλτώδη βαλκανική πραγματικότητα και να πορευτεί προς τη διάπλαση του ελληνόφωτου ευρωπαϊκού μας οράματος.
Στο βωμό των μικροπολιτικών συμφερόντων θυσιάσθηκε η ψυχή μας, όπως με περίσσεια υποκριτική παρρησία επαίρονταν οι ποικιλώνυμοι ηγήτορές μας, η Μακεδονία.