Ο άνθρωπος έχει την έμφυτη «ορμή του ειδέναι», όπως λεέι ο Αριστοτέλης. Ιδιαίτερα όλοι έχουμε την επιθυμία να μαθαίνουμε για τα παλιά και τους παλιούς. Από παιδιά κάνουμε ερωτήσεις στους μεγαλύτερους για το σπίτι μας, το χωριό μας, το μανστήρι, την εκκλησία, τον Παλιόπυργο, το Καταφύγι και ακούμε με ευχαρίστηση τις απαντήσεις και τις αυθόρμητες διηγήσεις των παλιών.
Οι δε τοπικές ιστορίες συμπληρώνουν τις ελλείψεις των γενικών εθνικών ιστοριών κι έτσι ικανοποιείται πληρέστερα το ιστορικό συναίσθημα και ο τοπικός εγωισμός, απαραίτητο στοιχείο προόδου. Γι’ αυτό αποφασίσαμε να προβούμε στη σύνταξη της ιστορίας του Δυρραχίου Αρκαδίας. [Αδελφότητα Δυρραχιτών]